Yanındayken gözlerimden damlayan ışıltıyı saklamışlar.

Getirip de koyduklarında önüme, doldu gözlerim. “Gitti; yitti ellerimde” diyemedim…

“Birkaç güzel gün geçirmemiz, beni hayatında yapmaz” dedi adam. Sustu kadın; gözkapakları ardında gizlemeye çalıştı pusuya yatmış yaşlarını.

“Peki…” dedi güzel boynunda bir inci gibi duran düğümle; “…fazlasını beklememeliydim zaten.”

……

Peri masallarına inanmayı bırakalı yüzyıllar geçmişti aslında; kabul ediyordu ki tüm o ütopik düşler de sonsuz bir girdap gibiydi. Uçsuz bucaksız mimoza tarlalarında terk etmişti o yüzden her tatlı düşü; pencere kenarlarına konacak lapatyalar da beklemiyordu hayattan.

Sadece, O’nunla farklı olabileceğine inandırmıştı kendini.

Aslında, olmuştu da.

Uzun zamandır hissetmediği kadar iyi hissetmişti O’nun yanında kendini.

Geceler boyu kokusunu solumuş; uykusunda bile onu özleyebilmişti. Gülebilmişti yıllardan sonra; tatlı nefesinde tadabilmişti aşkı…

Derin uykulardan sonra aralayıp da gözkapaklarını, yanı başında uyuduğunu gördüğünde ‘Gitmesen..’ demişti..

Yine de gitti adam.

Gitmeye mecburdu; biliyordu. Uzun uzun baktı arkasından.

Buğulu bir camın ardında kaldı yüzü.

…….

“Söyleyecek ne bir söz bıraktın geride; ne de bir masal var anlatılacak.

Gittin…

Yitti, gitti ellerimde solan ruhun.

‘Kal’ bile diyemedim..

Buğulu bir camın ardında kaldı gecenin karanlığındaki yüzün.

Avuçlarım yanıyor; avuçlarım kanıyor şimdi.

Her zerremde hissediyorum hiçliğin gerçek anlamını.

Teninde, kokunda tattığım rüyayı an be an yitireceğimi biliyorum.

Senin, adımın her harfini ilmek ilmek sökeceğini; gün geçtikçe de hayallerinde yüzümün yiteceğini biliyorum.

Biliyorum ki bir başka harfe tutunacak adın…

Biliyorum ki bir daha asla kapıma dayanmayacak adımların.”