Cevaplanmayı bekleyen onca soru varken neden ilk “Beni aldattın mı”yı seçtiğini gerçekten bilmiyorum.. Asla öğrenemeyeceğim de. Ama madem ki bundan sonra geçirdiğim her dakikada sana karşı tamamen(!) dürüst olmaya söz verdim, söyleyim:

“Evet.”

Cevabın şaşırtıcı olmadığını biliyorum. Bir kez de benden duymak/okumak “Biliyordum” hissini uyandıracak ve sen bir anlık ferahlık hissedeceksin, bravo! Ama ‘gerçek’ yavaş yavaş dolacak zihnine, merak etme…

Acısını tadacaksın aşkın… Küfürler savuracak, gözyaşları içinde geçmişi haykıracaksın boş duvarlara.. Beni ne kadar sevdiğini, tenime değen parmaklarının nasıl da kirlendiğini vuracaksın yüzüme. Yap, hiç durma.

“Evet, seni aldattım.”
Açıkçası bunu kaç kere yaptım, ben de bilemiyorum. Bir hayli fazla olduğundan şüphen olmasın.

Zaten bir şeyi yaptığında, ancak devamını getirmezsen kendini suçlu hissedersin. Çoğaldıkça yapılan, onu görmezden gelmek de bir hayli kolaylaşır. En azından ben böylelikle bakabildim yüzüne. Ancak böyle yeniden sana dokunabildim, ancak böyle yeniden sevebildim seni…

Başka tenler, başka elleri tadarak geldim sana.
Bana dokunmana, ancak ben bir başka bedene dokunduktan sonra izin verebildim…

“Evet, seni aldattım.

Sanma ki ardımda bıraktığım bedenlerden herhangi biri daha güzeldi senden, ya da daha şehvetliydi öpüşmeler… Kesinlikle değildi.

Sana milyonlarca kere söyledim. Bitmez tükenmez mektuplarımda zilyonlarca kere yazdım: Hiçbir insanı seni arzuladığım kadar arzulamadım ben.
Kimseyi seni öptüğüm gibi öpmedim ve asla kimse senin gibi dokun(a)madı bana. Asla izin vermedim.

“Peki neden lanet olası?”

Haklısın. Bunu bilmek de en doğal hakkın şu dakikadan sonra.
“Çünkü istedim.”

Bu yaşanılanların senin bana bir şekilde eksilttiğin ilgin ya da bana bir süreliğine hissettiremediğin sevginle hiçbir ilgisi yok. Bu gibi bahaneler ardına sığınanların, daima zavallı olduklarını düşünmüşümdür zaten. İstersin ve yaparsın. Kaç kadeh içtiğinin ya da kendini ne kadar boktan hissettiğinin hiçbir önemi yoktur.

Yapmayı istemişsindir, önüne sunulan fırsatı kaçırmayasın gelir. O kadar..
Ben de bir gün bedenimi çağıran bir bedene cevap verdim, hepsi o..

“Seni aldattım, defalarca.”
Ama hiçbir zaman sana yalan söylemedim..

Şimdi düşünüyorum da..
O zamanlar seni aldatıp aldatmadığımı sorsaydın, büyük ihtimalle yine “evet” diyecektim. Belki bugünkü gibi olmayacaktı cevabım, belki gözyaşları içerisinde dizlerine kapanıp senden af dileyecektim ama asla inkar etmeyecektim..

Çünkü seni, seni bırakıp gidebilecek kadar çok seviyorum ben..
Bir klişeyi kenara itip, gerçekten yalnızca sana ait olacak bir kadına yer açacak kadar çok seviyorum..

“Evet, seni aldattım sevgilim”

Kendimden başka kimseye ait olamadığım için aldattım seni.,.
Seni bırakabilmek için..
Seni ömrüm boyunca sevebilmek için..