* Vasıfsız bir kadının iki seçeneği vardır: Evlilik ya da fahişelik. Aslında ikisi de aynı kapıya çıkar.

Türkçe’ye ‘Bir Kadının Seks Günlüğü’ olarak çevrilen, aşkı ve yaşamın kaynağını başka bir bedenle bütünleşmekte -yasak ve uygunsuz olanda- arayan bir kadının öyküsü  Diary of a Nymphomaniac / Diario De Una Ninfómana…

Valérie Tasso’nun, 2003 yılında yayınladığı “Insatiable: The Sexual Adventures of a French Girl in Spain” (Doyumsuzluk: Fransız bir kızın İspanya’daki seks maceraları) isimli kitabından uyarlandı. Film, yazarın 16 yaşında bekaretini kaybetmesiyle birlikte başlayan arayışının öyküsü aslında…

Birçok kişi tarafından eleştiri yağmuruna tutulan ve hatta afişi de büyük olay yaratan film, ‘softporn’ olarak izlenilebileceği belirtilerek ‘vasat’ bulundu. Eleştirmenler tarafından ise kötü yönetilmiş olmasıyla yaftalandı.

Hatta Tasso da konuyla ilgili olarak yaptığı açıklamalardan birinde, yönetmen Christian Molina‘nın filmi iyi yönetebilmek için fazla genç olduğunu düşündüğünü, karakterlerin ise cazibe ve derinlikten yoksun olduklarını söylemiş.

Açıkçası Tasso’nun bu görüşüne katılıyorum.

Kitaptan uyarlanan çoğu filmin düştüğü çukura düşen bu film de kitapla uzaktan/yakından alakası olmayan bir konumda bırakılmış. İzleyici çekmek için fazlalaştırılan ve biraz da basitleştirilen seks sahneleri arasında, asıl öykümüz sıkışıp kalmış…

Çünkü Valérie aslında iletişim için dokunmayı ve dokunulmayı tercih eden, sevgisini de yine bu şekilde gösterebileceğine inanan bir kadın…

Ve özgür…

İnsanların, özellikle de kadınların içinde bulunduğu ‘ahlak ikiyüzlüğü’nden kendini sıyıran ve bunu da ‘özgürlük’ olarak tanımlayarak dilediğini/yaşadıklarını yazan bu kadın, seks aracılığıyla kendini nasıl bulduğunu anlatıyor, işin özünde. Hepsi o..

Ve her şeyden önemlisi, aradığı erkeği/erkekleri,

“Benimle aynı durumdakileri kendime çekmek gibi özel bir becerim olduğunu fark etmiştim. Bir cadıydım ve şehrin her köşesinde büyüleyici Merlin’ler, kıvılcım saçan insanlar arasında derilerinin altındaki damarlarında her zaman seksi bir şeyler akan aşıklar aramaya başladım…

Nabızlarının atışını hissedebileceğim erkekler…

Bir dolmakalemin kâğıt üzerinde çıkardığı sesi duyabilecek, beyaz bir sayfanın üzerindeki mürekkep lekesinin büyüklüğüyle heyecanlanabilecek insanoğulları.

Benim gibi, havayı oluşturan partikülleri görebilen ve birbirinden farklı renklerini seçebilen beyefendiler. Sabahın dördünde,bir diskoteğin kilidi bozulmuş tuvaletinin kokusu yüzünden insanoğlunun kırılganlığını hatırlayabilen birileri..

Yaşadığımı hissetmemi sağlayan insanlar.”

diyerek açıkça ifade eden bir kadının, yalnızca ‘her istediğiyle yatan ve sonunda da zevk için fahişe olan’ bir kadın konumuna getirilmesi ise bence filmi öldürmüş..

Film izlenilmeye değer mi, hoşça vakit geçirmek istiyorsanız evet..

—————————————–

Kitap tanıtım yazısı…

Bir Kadının Seks Günlüğü iyi bir aileden gelme, işletme mezunu, başından geçen cinsel ilişkiler dolayısıyla yaşadığı önemli dönüşümü anlatan Fransız bir kadının gerçek yaşam öyküsü. Mezarlıkta mezar kazıcılar ile, Coca-Cola şişesine aşırı tutkun bir Arap ile, ahlaksız bir polis ile, aklınıza gelmeyecek yerlerde herhangi bir yabancı ile…

Bu kadın, bir insanın sahip olabileceği en üst düzey özgürlüğü kullanarak her türlü deneyimi yaşıyor. O kadar büyük bir özgürlük ki, ne kendinize yakıştırırsınız, ne gerekli görürsünüz. Kendine has ilişki tarzı onu, psikolojik baskısına maruz kalacağı komplocu bir adam ile sorgusuz sualsiz bir maceraya itiyor. Sonrasında hem bu acıya katlanabilmek için, hem de sınırını göremediği merakını tatmin etmek için yüksek sınıfa hizmet veren bir randevu evinde hayat kadınlığı yapmaya başlıyor.

Orada erkeklerin zayıflığını, savunmasızlığını görüyor: Şöhretli adamlar, işadamları, siyasetçiler… Tüm bu erkekler onun kendisini ifade etmek için bildiği iki dile olan hevesini korumasını sağlayacaklar: Vücut dili ve yazı dili.

Herkese hitap eden bir kitap. Samimi, lafını sakınmayan, cinselliğin o bilinen yoldan konuşulmadığı, sevginin cehennemin dibinde bile bulunabileceğini gösteren bir kitap.

Gerçi filmin çekildiği haberini alır almaz, içimdeki karamsar hatun, “Kesin bunun da içine ederler, heveslenme” diye haykırmadı değil. Kitap uyarlamalarının birçoğundan nefret ettiğimi gizliyor değilim. Bu harikulade anime için de aynı şeyin olacağını hissettim sanki…

Nitekim öyle de oldu.

Fragmanlarında en heyecanlı gibi gözüken sahneleri allayıp pullayarak bize sunan sevgili yönetmenimiz M. Night Shyamalan, ne yazık ki filmin genelinde o başarıyı (!) yakalayamamış. Zaten Shyamalan’ın genel olarak filmlerine yansıyan sıkıcı ve bol ‘es’li diyaloglarının ana karakterimiz Aang’e uymasını beklemiyordum. Ama unutulmaz şapşallığı ile gönülleri fetheden bir karakterin ciddi ciddi ve saçma sapan konuştuğunu görünce, açıkası bi’ durup düşündüm; “Neredeyim ben” diye… Filme verdiğim paraya acımaya başladım.

Gelelim detaylara…

Sizi bilmem ama, Avatar: The Last Airbender‘ın film versiyonu için benim büyük umutlarım vardı. Yazının başında da belirttiğim gibi, serinin filminin büyük bir başarı yakalayacağını düşünmüş, iyi bir ekiple birlikte gerçekten güzel çekilmesi halinde muhteşem bir yapım olacağına inanmıştım.

Ancak filmin ilk dakikalarından itibaren gördüm ki, bunların hiçbiri bu filmde olmayacaktı. Fragmanlarda “Acaba mı” dedirten film, sinema salonunda kendini sevdiremedi, hatta içimi sıktı. Shyamalan’dan iyice nefret ettirdi.

Yine de hakkını yemeyim; kabul ediyorum ki Appa‘nın güzel kafası da tam kıvamındaydı. Ama o kadar! Eh, onu da bilmem kaç milyon dolarlık bütçeyle ben de yapardım, izninizle…

Karakterlerin yaptıkları birbirinden uzun ve içi boş konuşmalarla yine gereğinden uzun süren bükme hareketleri beni bir hayli baydı.

Yaratıcı ekibin, animede yer alan bükme hareketlerine bir göz atmasını dilerdim. Su bükme hareketlerinin, parşömenlerde yer verilen hareketlerle hiçbir alakası yoktu, kollarını döndüren ve dans eder misali sallayan insanlar vardı. O kadar.

Hikayeyi de sevmedim.

Büyük bir özenle işlenen ve her yeni bölümünde heyecan uyandıran hikayenin koskaca 1 sezonunun tek bir filme sığdırılamayacak kadar güzel olduğunu biliyordum; bu yüzden de filmin olay örgüsü içinde bir takım saçmalıklar olacağını da kabullenmiştim. Ama filmde yer alan olayların bu kadar hızlı ve kopuk biçimde birbirine tutturulmaya çalışılması, üzerinde düşünülmemiş olduğunu düşündürttü bana.

Çizgi dizide büyük bir özenle seçilen kelimeler yoktu. Detaylar konusunda büyük bir beceriksizlik söz konusuydu.  Misal, Kyoshi Ada(!)sı mucizevi bir şekilde Kyoshi Savaşçıları’ndan bihaber bir kara parçasına dönüşmüş, üstelik de 4 tarafı denizlerle çevrili olmaktan vazgeçmişti. Spirit World? Ah, Avatar Roku’nun ejderhası ne zamandan beri alelade bir ejderhaya dönüştü kuzum?

Ayrıca o karakterler neydi öyle?!

Aang: Animenin ilk bölümünde hayranlık ve sevgiyle izlediğimiz Katara’nın sinirli hareketleri sonucu buz kütlesinden kurtulan ve bizi suratıyla kendine hayran bırakan Aang, burda bi’ hayli sönük bir karaktere bürünmüş.

(Aang demişken; bi’ de şu var: Angk ne abi? Yıllar yılı “eng” olarak telafuz edilen şey nasıl oldu da “angk”a dönüştü anlayamadım, irite etti beni. Hem de çok.)

Aang’in Avatar olduğunu öğrenmesiyle başlayan süreci de sevgili Shyamalan, (afedersiniz) bok gibi işlemiş. 16 yaşında öğrenmesi gereken aslî görevini, Ateş Ulusu ile olan durum nedeniyle 12 yaşında öğrenen Aang, tüm tapınak halkı önünde diz çökünce kaçmışmış… Vay anasını. Tebrik ediyorum gerçekten de..

Filmin sonuna “Written, directed and produced by M. Night Shyamalan” yazabilecek kadar harika bir iş (!)

Katara: 3D olduğu iddia edilen perdeye doğru uçup, kızı sarsmak geldi içimden. (Ki başındaki birkaç dandik kısım dışında, filmin 3D bir yanını göremedim; gözlüksüz izleseydik daha iyiydi.) Ayrıca ben Katara’nın o kadar da beceriksiz bir su bükücü olduğunu hiç hatırlamıyorum. Kuzey Su Kabilesi’nde Katara’mızın yaşadıkları, Güney ve Kuzey kabilelerinin farklılıkları, Aang’in pek saygıdeğer hocasının Katara’yı reddedişi.. Yoktu hiçbiri, yoktu. Saçmalıklara ayrılacak dakikalar, bu gibi önemli detaylarla bezenebilirdi.

Sokka: Twilight ile gönülleri feth eden Jackson Rathbone orada kalsaydı keşke. Keşke hiç bu ‘dizi’ye bulaşmasaydı. Keşke saçını hiç o şekle sokmasaydı. Keşke Shyamalan bu filmi hiç çekmeseydi…

Prens Zuko: Bu adam için gerçekten söyleyebileceğim hiçbir şey yok. Bi’ filme, bi’ çizgi diziye bakın. Kelimelerim kifayetsiz.

Uncle Iroh: Ben görmeyeli Iroh gençleşmiş, güzelleşmiş, pek bi zayıflamış. Ama kilolar giderken o her zaman için beni şaşırtan dinginliği ve bilgeliği de uçmuş. Tebrikler Shyamalan.

………………………………….

Tamam, sırf söz verdiğim için karaladım bir şeyler ama..
Daha fazla dayanmayacağım.. Zaten internette dolanan her eleştiride benzer şeyleri bulmak mümkün. Söylenebilecek başka bi’şey yok çünkü.

Kısacası,

Avatar: The Last Airbender’ı sevdiyseniz; bu filmi izlemeyin. Son Hava Bükücü değil, Son Hayal Kırıklığı oldu benim için.