Yoğun çalışma temposu içinde, kendime ‘yeni şeyler’ için vakit ayırmak istediğim zamanlarda ben de bunları okuyorum işte:

“Aniden ortaya çıkıp saldırmaya başladılar. !! Burada ciddi bir korku hakim. Herkes bulabildiği binalara girmiş, korku içinde beklemekte. Ne olduklarını şuan bilmiyoruz . Tek bildiğimiz saldırıya uğrayan insanların yaklaşık olarak beş, altı dakika sonra kalktıkları ve salyalar akıtarak koşmaya başlamaları. Lanet olası durum sadece bundan ibaret !!! ”

Okumak için bir tık..

Süper kahramanlarla ilgili türkiye’de yeterli kaynak olmamasından yıllar yılı yakınan biri olarak, sevgili Hakan Kalkan’ın KahramanlarSinemada isimli internet sitesini büyük beğeniyle takip ediyorum.. Takipçilerinin de desteğiyle günden güne büyüyen sitede hayatımızı daha çekilir hale getiren süper kahramanlara dair detaylı bilgi bulmak mevcut..

Özellikle süper kahraman filmleriyle ilgili yapılan eleştiriler, konuyla yakından ilgilenmek isteyen herkesi çekecektir..

Okumak için bir tık..

Married With Children’dan hatırlayacağımız Christina Applegate’in çabuk final yapan dizisi Samantha Who?’yu bilenler varsa, bu hatun kişiyi çok daha iyi anlayacaktır eminim..

A’dan Z’ye her şeyi öğrenmeye çalışan, gerçekten de ‘bir doz minik güzel şey’ olacak kadar tatlı Sezen Türker’in kendi gibi eğlenceli ve bir o kadar da eğitici blogu..  Sezen gezip gördüğü yerleri, aşkları, okuduğu kitapları ve yeni öğrendiği her şeyi yazarken bize de onu yüzümüzde gülücüklerle takip etmek düşüyor..

Tam bir çıtır avukat :) Okumak için bir tık.. 

Ortak bir geçmişi paylaşmasanız bile benzer bir zihni paylaştığınızı düşündüğünüz, hatta yaşanmışlıklarınızda birçok ortak pğayda bulduğunuz kişiler vardır ya.. İşte bu Morkedipatisi denen hatun da öyle benim için..

Bir zamanlar düşündüklerimi şimdi söyleyen, söylediklerini “Keşke ben söyleseydim” dediğim kişi..

Takip için bir tık! 

* Tanıştığımız günden bu yana beni sevgisiyle saran; gerektiğinde kardeşim, gerektiğinde kötü gün dostum olan canımın içi Yeliz’e..

* Canım her sıkkın olduğunda hiç düşünmeden kapısını çalabildiğim, sonu gelmez ‘kod’ sorularıma büyük sabırla cevap veren ve bununla da kalmayıp işinin ortasında benim işimi halleden Enis’e..

* Sitenin host’unu sağlaması yanında (ehem ehem), beni gerçekten anlayabilen nadiden insanlardan olan Volkan’a..

* Bir türlü kavuşamasak bile (üzgün smiley) daima ‘yanımda’ olduğunu hissettiren Bekir’e..

* Canım patronum Kazım Bey’e (oyee)

* ….

Eski şarkıları özlüyorum mesela. Ben doğmadan yıllar önce bestelenmiş, söylenmiş ve hatta çoktan unutulmuş o şarkıları… ‘Eskiler gibi değil şimdiki şarkılar’ diyorum, sanki zamanım o eskiler arasında geçmiş gibi, sanki bu nesli anlayamıyormuşum gibi…

Fast food kültürünün olmadığı zamanları özlüyorum. Çorbasından tatlısına kadar uzanıp giden sofraları, ailece yenen yemekleri, her akşam yapılan masa başı sohbetlerini. Bir an önce bitsin diye bakmak istemiyorum artık yemeğe; yavaş yavaş, tadını alarak yiyebilmeyi özlüyorum.

Eski filmleri özlüyorum. Kısıtlı imkânlarla, zor koşullar altında çekilen ama hiçbir zaman unutulamayacak anılara ev sahipliği yapan o filmleri. Sinemaya gitmenin büyük bir ödül olduğu o siyah-beyaz zamanları, film akarken ekrana yansıyan hataları…

Uyku öncesi anlatılan masalları özlüyorum; daima mutlu sonla biteceğinden emin olduklarımı. Rüyalara düşmeden önce kulaklarda kalan anne sesinden, nefesinden yansıyan uzun saçlı prensesleri özlüyorum; hiç umulmadık bir anda ortaya çıkan beyaz atlı şövalyeleri…

90′lı yılların başında da şimdilerde olduğu gibi aktifti okul aile birlikleri. Bizim okulun aile birliği ve sınıf anneleri de kimsenin eline kolay kolay su dökemeyeceği insanlardı. Ben bir memur çocuğu olarak, Adana’nın zengin ailelerinin çocuklarının okuduğu en iyi okula şans eseri girmiştim. Yine şans eseri en iyi sınıfına düşmüştüm.
Öğretmenimiz Kamuran Taner, gerçekten nadide bir kadındı. İyi niyetli, sevimli ve öğrencilerini seven… Şayet o hayatımızdan, okulumuzdan çıkıp gitmeseydi bambaşka bir insan olabilirdim; bütün sınıf farklı farklı insanlar olabilirdi. Ama gitti. ‘Para’ sevgisi, öğrenci sevgisinden ağır bastı. 1. sınıfımızı tamamladığımız yıl özel bir okula transfer oldu. Kendince haklı olduğu kesin, yine de ‘ben olsam gitmezdim’ diye düşünmeden edemiyorum…
Kamuran Temel’in gidişi ardından, Mualla Semiz adında bir öğretmen getirdiler başımıza. Ama ne öğretmen… Okula girişi ve okuldan çıkışı arasındaki farkı görseniz, bir insanı velilerin nasıl değiştirdiğini rahatlıkla anlayabilirsiniz.
Mualla Hanım – ki kendisine genelde sınıfta ‘semizotu’ diye seslenirlerdi – garip bir insandı. Pek bir şey bildiğini, öğrencilerine de çok bir şey kazandırdığını hiç sanmıyorum. Ben kazanmadım; ondan minnetle bahseden kimseyi de tanımıyorum. Ama sınıfımızın üstün başarısı, onu da bir şekilde yukarılara taşıdı…
Onu hiç sevmedim, hala da sevmiyorum. Mualla Hanım da beni sevmezdi; bir Öğretmenler Günü’nde, sınıf annelerinin hediye etkinliğine katılmadığım için bırakmıştı beni sevmeyi…
Ben, annemin saatlerini harcayıp, emek verip yaptığı bir fuları hediye etmek istemiştim ona; o, ona hediye edilen altın bilezik için kimlerin para vermediğine bakmıştı. Verenler için hafta sonlarında ders vermiş, benim gibileri ise ilkokul hayatımız boyunca dışlamıştı…

Kısacası, kolay değil öyle ‘öğretmen’ olabilmek… Kolay değil, küçük çocukların hayatlarını değiştirebilmek…
Öğretmenler Günü…
Hak edeninki kutlu olsun…

***

Ne zamandı tam olarak hatırlamıyorum. 5 ya da 6 yaşında olmalıyım. Bir gün evde yalnız kaldığım sırada kitaplığın üstündeki akvaryuma uzanmak istedim. Elimi rafa uzatmamla birlikte akvaryum yere düştü; tabi ben de.
Elimi kesmişim. Hiç o kadar çok kan görmemiştim. O an, çocuk aklımla öleceğimi sanmıştım. Çığlıklarımı duyan annem koşarak eve girdi, beni kucakladı. O sırada aldığım kokuydu bu sabah o kucakta uyandığımda duyduğum…
Gözlerimi kapadım, kokunun beni esir almasına; günden güne, anıdan anıya geçirmesine izin verdim. Hep bir çocuğun işlediği kabahat ardından geliyordu anılar.

***

Ne yapmış olursam olayım ya da ne kadar zor anlar yaşatmış olursam olayım ona, sonunda daima beni kucakladığını, kokusuyla sardığını hatırladım birden.
En çok değer verdiği eşyasını kırdığımda, yeni aldığı elbisemi mahvettiğimde, kendimi yaraladığımda, tartışmalara neden olduğumda, hayal kırıklıklarımda buldum onu.
Yanımda olduğu için şükrettim o an. Bir Anneler Günü’ne daha onunla uyanabilmek uğruna neler feda edebileceğimi düşündüm… Bir gün değil, her gün hatırlamamız gerektiğini söylediğimi hatırlayıp utandım sonra…
Birden bire fark ettim bu günün aslında ne anlama geldiğini. Ve o yokluğun üzerimde yaratabileceği özlemi…Başlamasına neden olan ‘yokluğu’ hayatıma getirecek olan olaydan ne derece korktuğumu…

Kutlu olsun anne olanların günü…
Kokuları bizi yalnız bırakmasın…