O zamanlarda bu düşüncesinin beni bir hayli kırdığını söyleyebilirim. Köyünden, sırtında yatağı ile çıkıp İstanbul yollarına düşen birine benzetildiğimi düşünmüştüm; tahmin edersiniz ki bu da bir hayli canımı sıktı… “Sana daaa, şehrine deeee” edâlarıyla başımdan savurdum sonra o eski arkadaşı..

Ama buraya gelişimin üzerinden çok da fazla gün geçmeden gördüm ki, gerçekten de haklı o eski arkadaş.  Sadece gezmek, yeni yerler ve insanlar keşfetmek, hayatın lezzetini burada aramaktan daha farklı bir şey burada yaşamak; hatta bambaşka bir şey.

Seçiciliğimizi yitirecek kadar karmaşık olan şehrin bir yerlerinde milyonlarca insan yaşıyor.. Her gün onbinlerce araçla seyahat eden ve bir yerlere yetişmeye çabalayan bu insanları gördünçe anlıyorsun ki o bahsedilen sırtında yorgan-yatağını taşıyan kişiler gerçekten de var… Peki ama ne zararı var?

Bu insanların dışında, biz başka şehirlerden gelenleri ‘yabancı‘ olmakla damgalayan ve evimize geri dönmemizi isteyen insanlardan kaçı İstanbullu? Buralı olmakla övünen ve “Biz büyük şehrin büyük insanıyız” havasıyla gezenlerin kaçı bir başka yerden gelmedi? Peki ya Ankara’yı ‘taşra’ olarak niteleyen kaç insan gerçek bir şehir gördü hayatında?

İşte bu yüzden, İstanbullu geçinenler siz de boşverin..

Her şey güzel, hayat güzel. Kalabalığına ve karmaşasına aşık olduğunuz şehrin, o büyülü havasını yakalaması için hepimize ihtiyacı var…Bununla mutlu olun.  Değişikliği, gelişimi, farklılığı, hayatı yaşayın. Öncelikle de zihninizi genişletin..

Ben buraya geldiğim için inanılmaz mutluyum. Yeni bir şehirde, yeni bir hayat kuruyorum. Uzağımdaki o muhteşem adamı düşleyerek attığım her adımda da burayı daha çok seviyorum.

Haydarpaşa Tren Garı‘ndan adımımı ilk kez İstanbul’a atmadan önce, Afyon’dan kuzeye doğru uzanan zorlu bir yolculuk geçirmiş, bir hayli de yorulmuştum. O sıralarda hayatın benim için anlamı, daha güzel kıyafetler giymek, bol bol resim yapmak ve arkadaşlarımla oynamaktı. Tren yolculuğu da ilginç gelmişti bu yüzden. Trene girer girmez ikiletmeden yerime oturmuş, gece boyunca da varış noktamızda neler yapacağımı düşünmüştüm…

Annem, “İstanbul’a gidiyoruz” dediğinde, aklıma ilk olarak alacağımız güzel güzel elbiseler ve vapurlar gelmişti. Gece boyunca yeni elbiselerimin hayalini kurmuştum…  Elbet ya, güzel bir çocuk olarak bambaşka bir şehirden alınan güzel şeylere ihtiyacım vardı; ayrıca vapurdan martılara simit atan insanları da hep kıskanmıştım. Ben de paylaşacaktım simidimi; ama çoğunu ben yiyecektim, kesin acıkırdım.

Heyecanlıydım; hem de çok. Kurduğum güzel düşler yüzünden saatlerce uyuyamadım.

Aslında İstanbul’a gidişimizin nedeni bir hayli acıklıydı. Karşı komşumuz Nuray teyze çok  hastaydı; bana tam olarak söylememişlerdi ama durumun ciddiyetini anlamıştım. Çocuk aklımla onun için çok üzüldüğümü hatırlıyorum; İstanbul’a gidiyor oluşumuza sevinmeme rağmen, o tatlı düşler içinde yer alan kara lekeyi bir türlü çıkaramamıştım.

Biz annemle hastanenin loş koridorunda onu beklerken ortamı saran havayı da unutamam. Annem suskundu, Nuray teyzenin yanımıza sonradan katılan akrabası suskundu; öleceğini sanmıştım…

Yine de… Hastaneye gidip gelirken bindiğimiz vapur, Galata Köprüsü’nde yediğimiz balık-ekmek, martılara simit atmak çok, çok güzeldi..

İstanbul’un anlamı oldu sonra bu üçlü.. Vapur, balık-ekmek ve martılar..

…………………………….

Şimdi yeniden İstanbul’dayım..

Şehrin yıllar içinde anlam değiştiren her halinden sıyırdım kendimi. Yalnız gibiyim, ama değilim de. Bambaşka bir hayatta, bambaşka bir hikâye kuruyorum..

Bir martıyla vapura binip, balık-ekmek yiyeceğimi hayal ediyorum mesela. O martıyı özlüyorum; 5 yaşındaki heyecanımı bana geri verdiği içinse her geçen dakika daha çok seviyorum.

İlk bölümünü izlediğim günden itibaren, “Bu beyazperdeye aktarılsa ne kadar da şahane olur” diye düşündüğüm bir seriydi Avatar: The Last Airbender (Avatar: Son Hava Bükücü).

Gerçi filmin çekildiği haberini alır almaz, içimdeki karamsar hatun, “Kesin bunun da içine ederler, heveslenme” diye haykırmadı değil. Kitap uyarlamalarının birçoğundan nefret ettiğimi gizliyor değilim. Bu harikulade anime için de aynı şeyin olacağını hissettim sanki…

Nitekim öyle de oldu.

Fragmanlarında en heyecanlı gibi gözüken sahneleri allayıp pullayarak bize sunan sevgili yönetmenimiz M. Night Shyamalan, ne yazık ki filmin genelinde o başarıyı (!) yakalayamamış. Zaten Shyamalan’ın genel olarak filmlerine yansıyan sıkıcı ve bol ‘es’li diyaloglarının ana karakterimiz Aang’e uymasını beklemiyordum. Ama unutulmaz şapşallığı ile gönülleri fetheden bir karakterin ciddi ciddi ve saçma sapan konuştuğunu görünce, açıkası bi’ durup düşündüm; “Neredeyim ben” diye… Filme verdiğim paraya acımaya başladım.

Gelelim detaylara…

Sizi bilmem ama, Avatar: The Last Airbender‘ın film versiyonu için benim büyük umutlarım vardı. Yazının başında da belirttiğim gibi, serinin filminin büyük bir başarı yakalayacağını düşünmüş, iyi bir ekiple birlikte gerçekten güzel çekilmesi halinde muhteşem bir yapım olacağına inanmıştım.

Ancak filmin ilk dakikalarından itibaren gördüm ki, bunların hiçbiri bu filmde olmayacaktı. Fragmanlarda “Acaba mı” dedirten film, sinema salonunda kendini sevdiremedi, hatta içimi sıktı. Shyamalan’dan iyice nefret ettirdi.

Yine de hakkını yemeyim; kabul ediyorum ki Appa‘nın güzel kafası da tam kıvamındaydı. Ama o kadar! Eh, onu da bilmem kaç milyon dolarlık bütçeyle ben de yapardım, izninizle…

Karakterlerin yaptıkları birbirinden uzun ve içi boş konuşmalarla yine gereğinden uzun süren bükme hareketleri beni bir hayli baydı.

Yaratıcı ekibin, animede yer alan bükme hareketlerine bir göz atmasını dilerdim. Su bükme hareketlerinin, parşömenlerde yer verilen hareketlerle hiçbir alakası yoktu, kollarını döndüren ve dans eder misali sallayan insanlar vardı. O kadar.

Hikayeyi de sevmedim.

Büyük bir özenle işlenen ve her yeni bölümünde heyecan uyandıran hikayenin koskaca 1 sezonunun tek bir filme sığdırılamayacak kadar güzel olduğunu biliyordum; bu yüzden de filmin olay örgüsü içinde bir takım saçmalıklar olacağını da kabullenmiştim. Ama filmde yer alan olayların bu kadar hızlı ve kopuk biçimde birbirine tutturulmaya çalışılması, üzerinde düşünülmemiş olduğunu düşündürttü bana.

Çizgi dizide büyük bir özenle seçilen kelimeler yoktu. Detaylar konusunda büyük bir beceriksizlik söz konusuydu.  Misal, Kyoshi Ada(!)sı mucizevi bir şekilde Kyoshi Savaşçıları’ndan bihaber bir kara parçasına dönüşmüş, üstelik de 4 tarafı denizlerle çevrili olmaktan vazgeçmişti. Spirit World? Ah, Avatar Roku’nun ejderhası ne zamandan beri alelade bir ejderhaya dönüştü kuzum?

Ayrıca o karakterler neydi öyle?!

Aang: Animenin ilk bölümünde hayranlık ve sevgiyle izlediğimiz Katara’nın sinirli hareketleri sonucu buz kütlesinden kurtulan ve bizi suratıyla kendine hayran bırakan Aang, burda bi’ hayli sönük bir karaktere bürünmüş.

(Aang demişken; bi’ de şu var: Angk ne abi? Yıllar yılı “eng” olarak telafuz edilen şey nasıl oldu da “angk”a dönüştü anlayamadım, irite etti beni. Hem de çok.)

Aang’in Avatar olduğunu öğrenmesiyle başlayan süreci de sevgili Shyamalan, (afedersiniz) bok gibi işlemiş. 16 yaşında öğrenmesi gereken aslî görevini, Ateş Ulusu ile olan durum nedeniyle 12 yaşında öğrenen Aang, tüm tapınak halkı önünde diz çökünce kaçmışmış… Vay anasını. Tebrik ediyorum gerçekten de..

Filmin sonuna “Written, directed and produced by M. Night Shyamalan” yazabilecek kadar harika bir iş (!)

Katara: 3D olduğu iddia edilen perdeye doğru uçup, kızı sarsmak geldi içimden. (Ki başındaki birkaç dandik kısım dışında, filmin 3D bir yanını göremedim; gözlüksüz izleseydik daha iyiydi.) Ayrıca ben Katara’nın o kadar da beceriksiz bir su bükücü olduğunu hiç hatırlamıyorum. Kuzey Su Kabilesi’nde Katara’mızın yaşadıkları, Güney ve Kuzey kabilelerinin farklılıkları, Aang’in pek saygıdeğer hocasının Katara’yı reddedişi.. Yoktu hiçbiri, yoktu. Saçmalıklara ayrılacak dakikalar, bu gibi önemli detaylarla bezenebilirdi.

Sokka: Twilight ile gönülleri feth eden Jackson Rathbone orada kalsaydı keşke. Keşke hiç bu ‘dizi’ye bulaşmasaydı. Keşke saçını hiç o şekle sokmasaydı. Keşke Shyamalan bu filmi hiç çekmeseydi…

Prens Zuko: Bu adam için gerçekten söyleyebileceğim hiçbir şey yok. Bi’ filme, bi’ çizgi diziye bakın. Kelimelerim kifayetsiz.

Uncle Iroh: Ben görmeyeli Iroh gençleşmiş, güzelleşmiş, pek bi zayıflamış. Ama kilolar giderken o her zaman için beni şaşırtan dinginliği ve bilgeliği de uçmuş. Tebrikler Shyamalan.

………………………………….

Tamam, sırf söz verdiğim için karaladım bir şeyler ama..
Daha fazla dayanmayacağım.. Zaten internette dolanan her eleştiride benzer şeyleri bulmak mümkün. Söylenebilecek başka bi’şey yok çünkü.

Kısacası,

Avatar: The Last Airbender’ı sevdiyseniz; bu filmi izlemeyin. Son Hava Bükücü değil, Son Hayal Kırıklığı oldu benim için.

Hayatımı yavaştan yavaştan şekillendirdiğim şu anlarda yaptığım her seçimin, verilen ufacık kararların kelebek etkisiyle katlanacağını ve hayatımı etkileyeceğini biliyorum.

Dikkatli olmaya çalışıyorum; daha fazla çocuk olmamaya.. Mantıklı davranmaya ve elbet de ‘daha iyi’ olmaya..

Yine de yaşam zorluyor beni…

Hiç ummadığım anda karşına çıkan bir şey, karar ve isteklerimi etkileyebiliyor. Bundan 3 dakika önce yazmayı düşündüğüm şeyle şu an yazdığım şey arasında bile milyonlarca fark var.

Bazen, ‘asıl ben’e düşmek, içinde kaybolmak ve hayatın gidişatının nasıl olacağı noktasında hiçbir şey düşünmemek istiyorum… Bazen de artık zamanımın geldiğini; bir nebze de olsa durulmam, uslanmam ve kendime bir çeki düzen vermem gerektiğini…

Aslında en çok insanlara neler söylemem gerektiğini düşünüyorum.

Nasıl davranmam gerektiğini.. İçinden geleni mi yapmalıyım, yoksa ‘aklı başında’ mı olmalıyım?
Ev arkadaşım, sıklıkla bu gibi anlarda kendimi tutmam gerektiğini ve tabii ki her arzuladığım şeyi dile getirmemem gerektiğini söylüyor…

Peki neden?

Öyle olduğu zaman, insanlar için ‘daha değerli’ olunuyor da ondan.

Ne yazıktır ki bizi çevreleyen insanların  büyük bir bölümü bu şekilde düşünüyor. (Kaçan kovalanır, seversen üzülürsün – üzersen sevilirsin, söyledin de ne oldu, ilk o söylesin, ilk o yapsın, ilk o bilmem ne etsin muhabbetleri kısacası...)
Peki neden?

Öyle olduğu zaman gururunu korursun da ondan.

Yahu, ne gibi bir anlayış bu gerçekten anlamıyorum. Karşımdaki insan, iletişimde olduğum kişi – aramızdaki iletişim ne şekilde olursa olsun – bana karşı gerçekten dürüst olsa ve içinden geldiği gibi davransa son derece mutlu olurdum.

Hayatına, ilişkimize, düşündüklerine ve de söylediklerine sansür uygulamasa…
Elekten geçirmese…

‘Zamanı değil‘ diye düşünmese…

Ben, hayatım boyunca, o minik seçimler noktasında, bunun aksini yaptım işte. Hiçbir zaman içimden geçen bir şeyi gizlemedim. İyi ya da kötü ayırt etmeden, düşündüklerim ve hissettiklerim noktasında net oldum.

İstisnasız her kişiye, onun hakkında ne düşündüğümü ve bana ne anlam ifade ettiğini söyledim..
Sonucunu da önemsemedim üstelik…

* Vasıfsız bir kadının iki seçeneği vardır: Evlilik ya da fahişelik. Aslında ikisi de aynı kapıya çıkar.

Türkçe ’ye ‘Bir Kadının Seks Günlüğü’ olarak çevrilen, aşkı ve yaşamın kaynağını başka bir bedenle bütünleşmekte -yasak ve uygunsuz olanda- arayan bir kadının öyküsü Diary of a Nymphomaniac / Diario De Una Ninfómana…

Valérie Ta sso’nun, 2003 yılında yayınladığı “Insatiable: The Sexual Adventures of a French Girl in Spain” (Doyumsuzluk: Fransız bir kızın İspanya’daki seks maceraları) isimli kitabından uyarlanan bu film, yazarın 16 yaşında bekaretini kaybetmesiyle birlikte başlayan arayışının öyküsü…

Birçok kişi tarafından eleştiri yağmuruna tutulan ve hatta afişi de büyük olay yaratan film, ‘softporn’ olarak izlenilebileceği belirtilerek ‘vasat’ bulundu. Eleştirmenler tarafından ise kötü yönetilmiş olmasıyla yaftalandı.

Hatta Tasso da konuyla ilgili olarak yaptığı açıklamalardan birinde, yönetmen Christian Molina‘nın filmi iyi yönetebilmek için fazla genç olduğunu düşündüğünü, karakterlerin ise cazibe ve derinlikten yoksun olduklarını söylemiş.

Açıkçası Tasso’nun bu görüşüne katılıyorum.

Kitaptan uyarlanan çoğu filmin düştüğü ç ukura düşen bu film de kitapla uzaktan/yakından alakası olmayan bir konumda bırakılmış. İzleyici çekmek için fazlalaştırılan ve biraz da basitleştirilen seks sahneleri arasında, asıl öykümüz sıkışıp kalmış…

Çünkü Valérie aslında iletişim için dokunmayı ve dokunulmayı tercih eden, sevgisini de yine bu şekilde gösterebileceğine inanan bir kadın…

Ve özgür…

İnsanların, özellikle de kadınların içinde bulunduğu ‘ahlak ikiyüzlüğü’nden kendini sıyıran ve bunu da ‘özgürlük’ olarak tanımlayarak dilediğini/yaşadıklarını yazan bu kadın, seks aracılığıyla kendini nasıl bulduğunu anlatıyor, işin özünde. Hepsi o..

Ve her şeyden önemlisi, aradığı erkeği/erkekleri,

“Benimle aynı durumdakileri kendime çekmek gibi özel bir becerim olduğunu fark etmiştim. Bir cadıydım ve şehrin her köşesinde büyüleyici Merlin’ler, kıvılcım saçan insanlar arasında derilerinin altındaki damarlarında her zaman seksi bir şeyler akan aşıklar aramaya başladım…

Nabızlarının atışını hissedebileceğim erkekler…

Bir dolmakalemin kâğıt üzerinde çıkardığı sesi duyabilecek, beyaz bir sayfanın üzerindeki mürekkep lekesinin büyüklüğüyle heyecanlanabilecek insanoğulları.

Benim gibi, havayı oluşturan partikülleri görebilen ve birbirinden farklı renklerini seçebilen beyefendiler. Sabahın dördünde,bir diskoteğin kilidi bozulmuş tuvaletinin kokusu yüzünden insanoğlunun kırılganlığını hatırlayabilen birileri..

Yaşadığımı hissetmemi sağlayan insanlar.”

diyerek açıkça ifade eden bir kadının, yalnızca ‘her istediğiyle yatan ve sonunda da zevk için fahişe olan’ bir kadın konumuna getirilmesi ise bence filmi öldürmüş..

Film izlenilmeye değer mi, hoşça vakit geçirmek istiyorsanız evet..

—————————————–

Kitap tanıtım yazısı…

Bir Kadının Seks Günlüğü iyi bir aileden gelme, işletme mezunu, başından geçen cinsel ilişkiler dolayısıyla yaşadığı önemli dönüşümü anlatan Fransız bir kadının gerçek yaşam öyküsü. Mezarlıkta mezar kazıcılar ile, Coca-Cola şişesine aşırı tutkun bir Arap ile, ahlaksız bir polis ile, aklınıza gelmeyecek yerlerde herhangi bir yabancı ile…

Bu kadın, bir insanın sahip olabileceği en üst düzey özgürlüğü kullanarak her türlü deneyimi yaşıyor. O kadar büyük bir özgürlük ki, ne kendinize yakıştırırsınız, ne gerekli görürsünüz. Kendine has ilişki tarzı onu, psikolojik baskısına maruz kalacağı komplocu bir adam ile sorgusuz sualsiz bir maceraya itiyor. Sonrasında hem bu acıya katlanabilmek için, hem de sınırını göremediği merakını tatmin etmek için yüksek sınıfa hizmet veren bir randevu evinde hayat kadınlığı yapmaya başlıyor.

Orada erkeklerin zayıflığını, savunmasızlığını görüyor: Şöhretli adamlar, işadamları, siyasetçiler… Tüm bu erkekler onun kendisini ifade etmek için bildiği iki dile olan hevesini korumasını sağlayacaklar: Vücut dili ve yazı dili.

Herkese hitap eden bir kitap. Samimi, lafını sakınmayan, cinselliğin o bilinen yoldan konuşulmadığı, sevginin cehennemin dibinde bile bulunabileceğini gösteren bir kitap.

Belén Fabra / Valérie

Günün değil, asrın şarkısı olabilecek kadar muhteşem bi’şey.

Dinlerken hiçbir şeyi düşündürmeyen ve insanı kendi dünyasına mıhlayan parçalardan…

Notaların arasına serpiştirilmiş hüznü soluyabiliyor insan…

Ve dinlemek için bi’ tık!

Bu, sadece kendi hayatımla ilintili de değil üstelik. Bakıyorum da çevreme, birçok insanın hayatı tepetaklak olmuş.

Dünyanın gidişatında, gözden kaçırılamayacak kadar büyük bir dengesizlik var. Her ruhun, her bedenin üstüne çökmüş matem.

İlişkiler, evlilikler, şirketler, arkadaşlıklar ve hatta dostluk görünümündeki çıkar ilişkileri bile kötüye gidiyor. Ülkenin gidişatını ise saymıyorum bile.

Hepimiz olmasa dahi çoğumuz, haber izlemeyi, ulusal gazeteleri okumayı bıraktık. Yurdun dört bir yanından çıkıp gelen ve karşımıza dikilen, istemesek bile bize kendini zorla izlettiren/okutan hiçbir kötülüğü istemiyoruz.

Hani eskaza görürsek de kafamızı çeviriyoruz. Mümkün mertebe uzağa alıyoruz canımızı bir an bile olsa sıkabilecek her şeyi. Görmezden geliyoruz. Duymuyoruz ve hissetmediğimizi iddia ediyoruz.

Eğer bir şeyleri hala umursayabilen şanslı insanlardansanız, sizi kutluyorum. Çünkü ne son zamanlara damgasını vuran CHP Lideri Deniz Baykal’ın videosu, ne Doğu’da şehit düşen askerler, ne zengin-fakir arasında gün geçtikçe büyüyen uçurum, ne de insanımızın mutsuzluğunu umursamıyor kimse.

Acı ama gerçek hepsi.

O şanslı kesimin bir kısmı da bu kötü gidişatı düzeltmek uğruna kendini parçalıyor işte.

Daha yaşanabilir bir şehir, ülke, dünya için kendini feda ediyor. Tamam, kabul ediyorum ki bu “feda etmek” cephede savaşmaya benzemiyor ancak hiç kimsenin cesaret edemeyeceği şeylere cesaret ediyor bu insanlar. Biz duymasak, görmesek bile milyonlarca küçük fikri, binlerce büyük hamleyi başlatıyorlar.

İmreniyorum.

Bir şeyleri hala umursayabilen kişilere, özellikle de bu bahsettiğim hamleleri atabilenlere.

Çünkü hayat, biz ne kadar umutsuzluk ve mutsuzluk içinde boğulsak da acımasızca devam ediyor. Kendimizi sakladığımız, görmezden geldiğimiz her şey de onunla birlikte durmaksızın akıyor. Belki daha iyiye ve belki de daha kötüye…

O yüzden bir şeylere yönelik hamle yapma gücü bulabilen herkes ayrı bir güzel benim için. Bir şeyleri başarabilen, başarabilecek durumda olmasa dahi o yönde fark yaratabilecek adımları atabilen herkes ayrı bir özel.

İmrenilecek bir şey, gerçekten.

Tüm bu umursamazlığın içinde sahip olunabilen değerli bir erdem…

Hala seni özlüyor oluşuma şaşırıyor musun?
Oysa ne zamandır düşünmüyordum; düşünmemek için elimden geleni yapıyordum..
The Girl Next Door ile  aklıma gelebiliyorsun..
Seni düşünüp, yine ağlayabiliyorum…
Elimizden akıp gidene ağlayabiliyorum…
Yitirdiklerimize…
Nil’e..

Seni özlüyorum..
Yaşadığım sürece özleyeceğimi biliyorum…
Nefes aldığım her anda seni isteyeceğimi..
Ne dersem, ne yaparsam yapayım; sonunda sana ait oluğumu biliyorum…

Dinle benim için..
Bir kere daha… Dokun parmak uçlarıma… *

————————————–

David Gray “This Years Love”

This years love had better last
Heaven knows it’s high time
I’ve been waiting on my own too long
But when you hold me like you do
It feels so right oh now
I start to forget
How my heart gets torn
When that hurt gets thrown
Feeling like you can’t go on

Turning circles and time again
It cut like a knife oh now
If you love me got to know for sure
‘Cause it takes something more this time
Than sweet sweet lies oh now
Before I open up my arms and fall
Losing all control
Every dream inside my soul
When you kiss me on that midnight street
Sweep me off my feet
Singing ain’t this life so sweet

This years love had better last
This years love had better last

Cause whose to worry
If our hearts get torn
When that hurt gets thrown
Don’t yuh know this life goes on
Won’t you kiss me on that midnight street
Sweep me off my feet
Singing ain’t this life so sweet

This years love had better last
————————————–

*(Günün şarkısını paylaşmayı hep istiyordum,
açılış eski bir yazıyla oldu ama gördüm ki bu gece,
değişmemiş birçok şey)

Video için ---> This Years Love

İlk tanıştığımız gün bile onunla sadece ‘arkadaş’ sıfatında var olamayacağımızı anlamış, ancak hiçbir zaman için de fazlası olma yönünde bir adım atmamıştım.

Ben, genellikle (aşkın kendisine aşık bir profil çizdiğimden olsa gerek) ütopik dünyamın içine kolay kolay birisini dahil etmem. Hoşlandığım, flört ettiğim ve belki de fingirdeştiğim insanlar olur, ama o kadar.

Açıkçası, aşk konusundaki beklentilerim o denli yüksek ki bunun kimse tarafından karşılanamayacağımı bildiğimden hem erkeklerden uzak duruyor, hem de onları kendimden uzaklaştırmak için elimden geleni yapıyorum.

Bu durumun, “bilinçsiz bir savunma mekanizması” olduğunu, daha önce yaşadığım ilişkilerimin beni bu şekilde davranmaya yönlendirdiğini söylemeyi çok isterdim, ama maalesef değil.

Bu, gayet bilinçli bir şekilde yapılan ve bazen de bana pişmanlık vermiş bir hareket. Çünkü beni gerçekten de mutlu edebilecek ve benim de mutlu edebilme potansiyelim olan bazı değerli adamları sırf bu ‘korku’ yüzünden uzak tuttum kendimden.

Yakınlaşmaya çabaladıkları anda ya kaçtım ya da benden kaçmalarına neden olacak bir şey yaptım…

Ruhumun içinde barınan onlarca farklı karakterdeki kadın arasında gidip geldiğimden, bu dengesizlik de uzaklaştırma konusunda çok işime yaradı. Ama bu tamamen başka bir konu…

Neredeydim?

Ah, Koray…

Benden küçük olmasına ve tanıştığımızda bir başka adama aşık olmama rağmen hoşlanmıştım ondan. Belki de O aşkı uğruna kendimi kitlediğim adama benzediği içindi ilgim; bilmiyorum.

O’nun gibiydi Koray’ın gözleri, elleri…

Ama özellikle elleri…

O’nu tanıdığımda da ilk dikkatimi çeken elleri olmuştu; Koray’ın elleri de bir kadını kıskandıracak derecede güzeldi. Uzun, ince parmaklar ve beyaz ten.

O ellerin vücudumun en mahrem yerinde gezdiği günleri hatırladıkça, Koray’ın elleri daha çok çekti ilgimi. Onlara baktım bazı geceler, bazen de “Acaba” hayalleri kurdum. Ama hiçbir zaman hamlem olmadı ona dair, hayatla fazlasıyla meşguldüm ve her şeyden de önemlisi o gözümde çocuktu.

Yıllar geçtikçe ve eskisine nazaran daha büyük bir şevkle arkadaşlığımızı ilerlettikçe, yakınlaştık birbirimize. Yakınlığımız, diz dize izlenen filmler ve kaçamak dokunuşlara dönüştü. Bu dokunuşların, bizim o kadar ay/yıl ardından ilk kez yalnız kalıyor olmamızla ilgisi var mı, onu da  bilmiyorum.

Bir gece, ondan kesinlikle beklemeyeceğim bir hamle yaptı Koray ve elimi tuttu…

Kendimi biliyorum, ilişkilerimde her zaman için ‘itici güç’ oldum. İlişki günlüğüme baktığımda görüyorum ki, hayatımda hep bir şekilde edilgen erkekleri seçmişim ve onlar da benim iteklememle harekete geçmişler. Bundan hoşnutum aslında. Bir şeyleri kontrol ediyor olmak eğlenceliyken, ilişkinin iplerini bu şekilde elde tutmak da bence oldukça zevkli…

Ama Koray için böyle bir ‘itici güç’ kullanmamıştım ve birden elimi tutması beni şaşırtmıştı. Kendimi uzun zamanların ardından ilk kez liseli gibi hissettiğimi hatırlıyorum…

Sanki, çocukluğum boyunca aşık olduğum ve ancak lisede ondan hoşlandığımı söylediğim o çocuk geçmişimden çıkıp gelmiş, bana ilk elimi tuttuğu günü yeniden yaşatıyordu.

Ve biz yine etrafımızda arkadaşlarımız varken sinsi sinsi sıranın altından el tutuşuyor, birbirimize şapşalca gülümsüyor ve biraz da utanıyorduk…

Öyle bir histi…

Elleriyse sıcak ve tatlı.

Elimi çekip-çekmeme telaşı yaşamadım, ben de tuttum elini. Bırakmak istemez gibi.

Biliyordum ki onunla hiçbir şey olmayacaktı, hiçbir zaman O’nun dokunduğu gibi dokun(a)mayacaktı bana. Hiçbir zaman saçlarımda özlemle gezinmeyecekti elleri ve ben hiçbir zaman bedenime sarmayacaktım o bedeni.

Yine de uzunca bir süre bırakmadım elini…

Güzeldi…

Hiçbir yer birbirine benzemiyor, hiçbir doku birbirinin aynı değil. İnsanlar, hayvanlar, toprak ve hatta koku bile değişik birbirine uzak şehirlerde.

Dün bir başka şehri soluyordum, bugün bir başkasını… Dün bir başka koku varken üzerimde, bugün bir başka koku var.
Buram buram çocukluğum kokuyorum mesela…

İlk karne heyecanım, ilk hayal kırıklığım, ilk sevdam var üzerimde. Bu şehre ilk kez ayak bastığım günkü kadar çocuk hissediyorum kendimi. Şehir beni öyle sevecen karşılıyor, bağrına basıyor. “Hoş geldin” diyor.
Deli dolu zamanlarım kokuyorum…

İlk kez okuldan kaçışım, ilk kez bir sevda için ağlayışım, ilk kez şarap içişim geliyor aklıma. Bu şehirde varoluşum kadar yakın hissediyorum geçmişi. Şehir öyle gerçek, öyle sıcak…

***

Bu kentin, Adana’nın benim için neden ayrı bir yeri olduğunu daha iyi anlıyorum bugün.

Ne olursa olsun, yaşam bana ne sunarsa sunsun günün birinde buraya geldiğimde her zamanki sıcaklığıyla beni karşılayacağını biliyorum. Buraya her gelişimde kendimi yine çocuk hissedeceğimi de…
Burada annem var çünkü…

Babam var…

Gözlerinde hâlâ çocuk olduğum insanlar var. Hiçbir zaman büyümeyeceğimi biliyorum onlar için. Her zaman evin ‘küçüğü’ olarak kalabileceğimi, nazımı çekeceklerini ve beni daima koruyacaklarını biliyorum.

***

Sakarya’yı da böyle seviyorum işte.

İtiraf ediyorum ki eskiden sevmezdim. Kötü günlerle doluydu zihnim. Hatırlattıkları bile uzak tutardı beni şehirden…

İstemezdim orada solumayı.

Ama gün geldi; tüm şehir değişti gözümde.

Cennet bahçesine döndü her bir köşe…
Günün birinde, bir ‘melek’ girdi hayatıma ve sevdim Sakarya’yı…

Daha doğrusu, O sevmediğim yanlarını alıp götürdü benden. Tanıdık olduğu için, güven verdiği, hayatımdaki ‘değerli’ ile caddelerinde yeni anılar bıraktığım ve eskileri sildiğim için sevdim şehri.

Ailemin Adana’da verdiği sıcaklığı, bana Sakarya’da sunduğu için…

***

Şimdi kim ne derse desin seviyorum o şehri…

Kötü anılar silinince fark etmeye başladığım güzel doğasını seviyorum. Tanıdık olmasını, caddelerinde dolaşırken bıraktığım hatıraları. Ayağımı burkmama neden olan bozuk yollarını…
Gölün dinginliğini ve havanın hırçınlığını seviyorum. Bana yaşattığı ilklerini…

Getirip de koyduklarında önüme, doldu gözlerim. “Gitti; yitti ellerimde” diyemedim…

“Birkaç güzel gün geçirmemiz, beni hayatında yapmaz” dedi adam. Sustu kadın; gözkapakları ardında gizlemeye çalıştı pusuya yatmış yaşlarını.

“Peki…” dedi güzel boynunda bir inci gibi duran düğümle; “…fazlasını beklememeliydim zaten.”

……

Peri masallarına inanmayı bırakalı yüzyıllar geçmişti aslında; kabul ediyordu ki tüm o ütopik düşler de sonsuz bir girdap gibiydi. Uçsuz bucaksız mimoza tarlalarında terk etmişti o yüzden her tatlı düşü; pencere kenarlarına konacak lapatyalar da beklemiyordu hayattan.

Sadece, O’nunla farklı olabileceğine inandırmıştı kendini.

Aslında, olmuştu da.

Uzun zamandır hissetmediği kadar iyi hissetmişti O’nun yanında kendini.

Geceler boyu kokusunu solumuş; uykusunda bile onu özleyebilmişti. Gülebilmişti yıllardan sonra; tatlı nefesinde tadabilmişti aşkı…

Derin uykulardan sonra aralayıp da gözkapaklarını, yanı başında uyuduğunu gördüğünde ‘Gitmesen..’ demişti..

Yine de gitti adam.

Gitmeye mecburdu; biliyordu. Uzun uzun baktı arkasından.

Buğulu bir camın ardında kaldı yüzü.

…….

“Söyleyecek ne bir söz bıraktın geride; ne de bir masal var anlatılacak.

Gittin…

Yitti, gitti ellerimde solan ruhun.

‘Kal’ bile diyemedim..

Buğulu bir camın ardında kaldı gecenin karanlığındaki yüzün.

Avuçlarım yanıyor; avuçlarım kanıyor şimdi.

Her zerremde hissediyorum hiçliğin gerçek anlamını.

Teninde, kokunda tattığım rüyayı an be an yitireceğimi biliyorum.

Senin, adımın her harfini ilmek ilmek sökeceğini; gün geçtikçe de hayallerinde yüzümün yiteceğini biliyorum.

Biliyorum ki bir başka harfe tutunacak adın…

Biliyorum ki bir daha asla kapıma dayanmayacak adımların.”

YAPAYALNIZ ve yalınayak karşılamıştım seni dört duvarı ıslak bir odada… Gözyaşlarımla nemlenen duvarların ardındaydı dünya; soğuktu, korkutucuydu ve hepsinden de önemlisi senden önce gelenlerin anılarıyla doluydu…

Tüm hayatımdan uzaklaşmayı dilediğim, kâbus gibi geçen bir yığın düşlerin ardından uzanıp da karşıladım seni.

Yalnızdım; çırılçıplak bekliyordum gelişini.

Her şeyden ve herkesten uzakta umuda gebeydi harflerim; büyülü sözlerle büyüttüm gözlerindeki gizemi, kimsenin söylemeye cesaret edemeyeceği sözleri fısıldadım…

Seninle, bir ömür sürmesini dilediğimiz tatlı-ekşi bir macera yaşadık kimseye hissettirmeden.

Bazen, canımı ne denli acıttığını anlattım insanlara, bazen de gelişinin bana nasıl da ‘uğur getirdiğini’ haykırdım…

Tüm bunların ardından, bugün görüyorum ki hiçbir zaman değildin sen de öncekilerden farklı.

Belki biraz daha büyümüştük ikimiz de, belki biraz daha hüzünlüydük, belki yeterince anlayamadık birbirimizi ama işte sonunda soldu umutlarımız.

Gelişinden belliydi gidişinin şiddeti; ikimiz de anlayamadık…

------------------------------------------------------

Yazı, CosmoTurk'te 2010 yılını karşılamak için
düzenlenerek yayınlanmıştır.

O nedenle bu faslı hızlıca geçiyor; Topuk Sesleri’nin kendini zaman içinde anlatmasına izin veriyorum..

Ardımızda bırakacağız birçok şeyi..

Ve yine ütopyalara inanacağız..